Uiteraard

Woorden staat uiteraard op het album Woorden.

Woorden

Tekst: Daan Bartels
Muziek: Daan Bartels & Ton Snijders

Niet dat je erom verlegen zit
Maar omdat ik je iets wil geven
Niet dat je het van mij verwacht
Maar omdat ik ze heb geschreven

Geef ik je
Woorden
Slechts een paar, niet te veel
Woorden
Slechts een paar, niet op rijm
Woorden
Slechts een paar woorden

Niet dat ik zo snel mijn ziel bloot leg
Ik spreek pas na wikken en wegen
Bang dat er iemand om mij lacht
Maar nu ik ze toch heb geschreven

Stuur ik je
Woorden
Slechts een paar, niet te veel
Woorden
Slechts een paar, niet op rijm
Woorden
Slechts een paar woorden

Met vulpen geschreven
De inkt is nog nat
Zomaar geschreven
Recht uit het hart
Zomaar wat krabbels
Gemeend zonder meer
Omdat ik wil zeggen
Bedankt vriend bedankt
Het was aangenaam
Dus neem ze aan

Hier zijn mijn
Woorden
Slechts een paar, niet te veel
Woorden
Slechts een paar, niet op rijm
Woorden

Dit zijn mijn
Woorden
Slechts een paar, niet te veel
Woorden
Slechts een paar, niet op rijm
Woorden

Dit zijn mijn woorden
Dit zijn mijn woorden

Het verhaal erachter

Natuurlijk had ik weleens een tekst geschreven. Gedichten, liedteksten, krabbels. Nooit was ik er in die mate tevreden over, dat ik ermee naar buiten durfde te treden. Heel lang bleef het dus bij een mapje met Word-documenten op mijn computer, waar ik maar af en toe een blik op wierp.

Het rare is dat ik me eigenlijk niet zo goed kan herinneren hoe dat is veranderd. Wel weet ik dat de tekst Woorden, de eerste was, waarmee ik wél de boer op ging. Aan pianist en componist Ton Snijders vroeg ik of hij mijn tekst eens wilde lezen en er, indien hij er iets in zag, muziek bij wilde maken. Ton had echter een ander voorstel: ‘Kom bij mij langs en dan gaan we er samen aan werken’. Die uitnodiging heb ik met beide handen aangenomen.

Dat ik de tekst Woorden aan Ton heb laten lezen is eigenlijk niet heel erg vreemd. Ton speelt sinds jaar en dag in de band van Frank Boeijen. Woorden is geïnspireerd op een ontmoeting met Frank in de nazomer van 2017. We praatten over, hoe kan het ook anders, teksten en muziek. ‘Het moet kort’, zij Frank, ‘en het moet vooral niet rijmen’. Met die uitgangspunten heb ik in de trein op weg naar huis een poging gewaagd. Niet rijmen is niet helemaal geluk, maar een lap tekst is het zeker niet geworden.

Wie luistert naar Woorden hoort dat de schrijver van de tekst, ik dus, de ander bedankt en hem zijn woorden aanbiedt. Ik schreef het om Frank te bedanken voor een fijne avond met eten en wijn op een terras in Nijmegen. ‘Bedankt vriend, bedankt. Het was aangenaam, dus neem ze aan.’ Muzikaal is het geen Frank Boeijen-stuk geworden, maar een speels liedje waar ik vrolijk van wordt. Jij ook?